|
یادش
به
خیر.
حضرت
امام
یک
بار
درباره
ی
کسانی
که
اصرار
دارند
همیشه
از
کلمات
خارجی
استفاده
کنند
لطیفه
ای
تعریف
می
کردند
که
شنیدنی
است.
می
فرمودند
یکی
از
این
افراد
یک
بار
به
بیماری
برونشیت
دچار
شده
بود
ولی
هرچه
زور
می
زد
تا
به
زبان
خارجی
بگوید
بیماری
اش
چیست
کلمه
ی
برونشیت
یادش
نمی
آمد؛
این
بود
که
بالاخره
مستأصل
شد
ولی
برای
اینکه
خود
را
از
تک و
تا
نیندازد،
گفت:«
سرمای
خارجی
خورده
ام.»
جناب
شاملو
هم
سالها
پیش
می
گفت
که
در
آمریکا
در
بین
ایرانی
ها
زبانی
به
وجود
آمده
که
باید
اسم
آن
را
فارگلیسی
گذاشت.
مثلاً
گاهی
یکی
از
هموطن
های
ما
به
دوستش
زنگ
می
زند
و می
گوید:«
حسین
جان
آن
بیل(صورتحساب)را
میل
کن(یعنی
بفرست!)»
اما
غرض
از
این
همه
مقدمه
چینی
این
بود
که
بگویم
در
کشور
عزیزمان
اگر
هیچ
کس
نیاز
به
فارگلیسی
نداشته
باشد،
مطمئناً
ورزش
نویس
های
ما
شدیداً
به
این
زبان
وابسته
اند!
هیچ
وقت
یادم
نمی
رود
که
سال
ها
پیش
آن
قدر
گزارشگر
صداوسیما
گفته
بود«
می
رویم
که
داشته
باشیم
بازی
بین...»که
این
جمله
میان
مردم
تبدیل
به
یک
اصطلاح
طنزآمیز
شده
بود.
باری،
ورزش
نویسان
عزیز
ما
سعی
دارند
و
داشته
اند
که
بسیاری
از
واژگان
خارجی
نظیر«لیگ».«تورنمنت».«گیم»و...را
با
زبان
فارسی
آشتی
دهند.
حالا
چقدرموفق
به
این
کار
شوند
خدا
می
داند.
اما
بامزه
تر
از
همه،
ورزشی
نویسان
یکی
از
روزنامه
هاست
که
چندی
پیش
درباره
ی
مسابقات
فوتبالی
که
در
اردن
برگزار
می
شد،
مرقوم
فرمودند:«
چند
روز
دیگر
در
زیر
بیل
بوردهای
کینگ
حسین
در
اردن
فینال
کینگ
حسین
کاپ
برگزار
خواهد
شد!»
با
شنیدن
چنین
جملاتی
جز
اینکه
بگویم
«مرسی»!
واقعاً
چه
می
توان
گفت؟ |